PinionBlog

คนไทยคงไม่ค่อยคุ้นกับคำตอบที่ไม่เคยมีแบบเรียนไหนในประเทศไทยเคยสอน เวลาคุยกับคนอเมริกัน แต่ด้วยประสบการณ์ที่ผมเคยไปเรียนมา ทำให้ได้ความรู้เพิ่มมาว่า การถามว่า “สบายดีไหม” นั้น มีคำตอบติดปากที่ฟังแปลกๆ และไม่น่าเชื่อว่าถูกต้องตามหลักการ Conversation นั่นคือ การตอบว่า “Good.”, “I’m good.”

ครับ เอาไว้คุยกับคนอเมริกันนะ เวลาเค้าถาม “How’re you?” ก็ตอบเค้าไปว่า “I’m good, thank you. And you?” ประมาณฉะนี้ แล… -_-”

นอกจากนี้ คำพูดติดปาก น่าจะมีอีกคำ คือ “D’you know what I’m saying?” ฟังแล้วจะคล้ายๆ ยูโนว้อทแอมเซ้ ก็แปลว่า คุณเข้าใจไหมที่ผมหมายความถึง พวกนักร้องเพลง Rap ผิวดำจะพูดบ่อย ได้ยินประจำ เหมือนยียวนๆ หน่อยๆ แต่ก็ได้ยินบ่อยมากๆ

อีกคำก็ “So far..” อันนี้ จะเกิดหลังจากคู่สนทนาพูดกับเราได้ซักพัก เค้าจะมีคำนี้ขึ้นต้น ประมาณ ตอนนี้ถึง..แล้ว อะไรประมาณนี้ (ฟังแล้วนึกว่าจะชวนไปนั่งโซฟา ฮ่าๆ)

อีกคำคือ ห้องน้ำ ภาษาพูดที่คนอเมริกาใช้ จะได้ยินบ่อยคือ “Bathroom” ไม่เคยได้ยินเค้าถามด้วยคำว่า “Toilet” เลย แต่ “Restroom” นี่ก็น่าจะพอมีบ้าง คงประมาณคนไทย ที่ป้ายก็จะเขียนกันว่า “สุขา” แต่คงไม่ค่อยมีใครไปถามหาว่า “พี่ๆ สุขาอยู่ไหนครับ” น่าจะเป็น “ห้องน้ำอยู่ไหนครับ” มากกว่าน่ะครับ

อืม วันนี้เอาแค่นี้ก่อน วันหลังจะมาเล่าเรื่องประสบการณ์ทำงาน(แบบไม่ถูกกฎหมาย) ระหว่างเรียนป.โท ที่อเมริกาให้ฟังครับ

หนังโรแมนติกที่ผ่านเข้ามาในชีวิตส่วนใหญ่จะมีอายุสั้น ที่หลุดรอดเข้ามาในสมองแล้วฝังอยู่นานนม น่าจะมีหนังเพียงไม่กี่เรื่อง และหนังที่เป็นที่สุดของที่สุด เนื่องจากฝังแน่นหนึบหนับเพราะดูแล้วดูอีกหลายรอบ และยังทำให้แต่ละรอบที่ดู เกิดความรู้สึกสะเทือนใจ เรียกน้ำตาให้เอ่อ หรือตึงแน่นที่อก คล้ายอาการที่เรียกว่า “เทวดาสัมผัส” ได้เสมอๆ สำหรับผมแล้ว คงไม่มีเรื่องไหนจะเกิน “เถียนหมีมี่ 3650 วัน รักเธอคนเดียว” หรือ “Comrades, Almost a Love Story” ไปได้หรอกครับ

เป็นเรื่องที่แปลกมาก หนังรักของคนธรรมดาสองคนจากบ้านนอก ที่ดิ้นรนใช้ชีวิตในเมืองสวยหรู ค่าครองชีพแพง?ซึ่งทั้งคู่มาจากจีนแผ่นดินใหญ่ และมาหางานทำที่ประเทศฮ่องกง ดูยังไงก็คงเป็นเหมือนเรื่องปกติที่เราเองก็คงไม่ค่อยสนใจ ว่าจะมีอะไรซึ้งใจนักหนา แต่แปลกที่ความธรรมดานี่แหล่ะ ที่ประทับใจมาก คนเหงาสองคน ที่ห่างจากบ้าน ห่างจากคนรัก (พระเอกแสดงโดยหลี่หมิง มีแฟนแล้วอยู่ที่บ้านเกิด เช่นกันกับนางเอก แสดงโดย จางหมั่วอวี้?ที่มีแม่ อยู่ที่เมืองจีน – รักแม่) และมีความบังเอิญบางอย่างที่เหมาะเจาะ และน่าจะเรียกได้ว่าเป็น Soulmate หรือ เนื้อคู่ แต่ใช่ว่าอุปสรรค จะไม่มี ความรักไม่สมบูรณ์ มีหลายอย่างเข้ามา นางเอกเองก็มีทางเดินของตัวเอง ซึ่งแม้จะเลือกเดินตามหัวใจตัวเองในจังหวะหนึ่งของชีวิต แต่แล้ว ก็ไม่สามารถทำได้ และชีวิตก็ดำเนินต่อไป Life goes on…

บางที ฉากที่น่าจะเรียกน้ำตาที่สุดสำหรับหลายคน จากหนังในชีวิตหลายๆเรื่อง คงแตกต่างกันไปแล้วแต่ใครจะคิดอย่างไร แต่สำหรับผม ฉากที่ทำให้ปล่อยโฮออกมาได้ (แม้จะเป็นโฮใน และโฮนอก) ก็คงเป็นฉากที่ทั้งสองหันหน้ามาชนกัน ที่หน้าร้านขาย หรือซ่อมทีวีเก่าๆ ในนิวยอร์ค หลังจากที่ทั้งคู่ได้ยินเสียงเพลง”ร่วม” ที่เคยมีที่มา… เคยออกแรงไปทำอะไร ด้วยกัน และมี “ความสัมพันธ์” กัน แม้ผู้หญิงจะบอกว่า “มันก็แค่อารมณ์พาไป อย่าไปคิดมาก” และ “ทำไมถึงซื้อแหวนเหมือนกันสองวงให้ผู้หญิงสองคนพร้อมๆกัน” ตัวพระเอกเองอาจยังไม่เข้าใจตัวเองนัก ระหว่างคนรักที่รออยู่ กับ คนที่เพิ่งพบว่าตัวเอง”รัก” ก็เพราะ…

ทั้งคู่เกิดมาเพื่อรักกัน… มันไม่สำคัญหรอกว่า ผิด ถูก ใกล้ ไกล ช้า หรือ เร็ว แต่ถ้าทั้งคู่เกิดมาเพื่อรักกัน … คนทั้งคู่ก็จะต้องลงเอยแบบนี้ แบบที่เถียนหมีมี่ทำ มันเป็นตัวอย่างของความรักของเนื้อคู่ที่เกิดมาเพื่อกันและกันอย่างแท้จริง และผมก็ยังคงสะเทือนใจเสมอ เมื่อได้ดูหนังเรื่องนี้ เป็นรอบที่…

หลายคนคงโชคดีที่สามารถทำในสิ่งที่ชอบที่ชอบได้ … แต่คนส่วนมากในสังคมไม่เป็นเช่นนั้น
บางทีเราเลือกที่จะเป็นอย่างนั้น ก็เพราะเราอาจยังไม่รู้จักตัวเองดีพอ ว่าอะไรกันแน่ คือสิ่งที่เราชอบ
บางทีเราก็ไม่มีสิทธิเลือกที่จะเป็นอย่างไหนทั้งนั้น เพราะภาระหน้าที่รับผิดชอบหรืออะไรก็ตาม เช่น ต้องผ่อนบ้าน
เราก็จะเลือกไม่ได้ที่จะต้อง “ทำงานหนัก” ให้ได้มาเพื่อเงินมาใช้หนี้ ภาวะคับขันบีบบดอดทนของคนวัยทำงาน
บางที … เราเรียนรู้จากฝัน

ปิดทีวี หลับตา เข้าห้องเรียนตอนหลับฝัน ตื่นขึ้นมาใหม่ เอาความรู้ที่ได้จากฝัน ไปใช้ให้เป็นประโยชน์
เครียดนัก ก็พักบ้าง โหลดหนังมาดู ไปเที่ยวทะเล หรือเอาเงินไปใช้ในทางผ่อนคลาย
สภาวะทำงานหนักตลอดเวลา ไม่ใช่สภาวะปกติของคน แต่เป็นของเครื่องจักร

หรือเรากำลังเป็นหุ่นยนต์ขึ้นเรื่อยๆ…